« Schrijven leer je noo… | Home | Fragmenten »

Ivoren Hart - Eerste pagina

Een klein voorproefje

Donderdag 23 Januari 2014 at 12:51 pm. Gebruikte Tags: , , ,

 
Hoofdstuk 1

Ken je die dromen? Die dromen waarbij je over de rand van een afgrond of een hoog gebouw kijkt en je afvraagt hoe het zou voelen om te springen?

Je spreidt je armen en zet je af van de rand. Een moment lang kun jij je voorstellen hoe het voelt om een vogel te zijn. De wind streelt je gezicht en speelt met je haren. Je voelt je gewichtsloos en volledig alleen, één met jezelf.

Dan open je jouw ogen besef je dat je geen vogel bent, dat je niet gewichtsloos door de canyon zweeft, maar dat de zwaartekracht je genadeloos naar beneden trekt naar de met rotsen overdekte canyonbodem.

De wind streelt niet langer, maar beukt in je gezicht, als een spottend voorproefje van wat de aarde met je zal doen als je aan het einde van je reis bent. De seconden lijken zich uit te rekken tot minuten terwijl je de met rotsen bedekte bodem steeds dichterbij ziet komen. Je leven flitst als een middelmatige film aan je voorbij.

Vlak voordat je de aarde raakt, word je dan met een schok wakker, zwetend in je eigen vertrouwde bed.

 

Dit is geen droom.

De bodem van de canyon komt met alarmerende snelheid dichterbij.

Ik wacht op het moment dat ik hem raak. Dat is dan dat. Dan ben ik overal vanaf. Misschien komt er nog een kort moment van scherpe pijn, maar daarna is er nooit meer pijn. Geen angst of geluk, geen treurnis of woede. Niets.

Op dat moment begint de adrenaline te pompen.

Ik wil niet dood! Ik wil leven! Vrij zijn, eten, drinken, lachen, schreeuwen, al deze dingen wil ik! Met mijn eenentwintig jaar wil ik het nog niet opgeven. Heb ik wel alles gedaan om de kleurloze apathie van mijn leven te doorbreken? Is er niet meer dan dit? Plotseling lijken er zoveel goede dingen mogelijk.

Dan begint het elastieken koord aan mijn benen te trekken en slingert me weer omhoog, weg van een zekere dood.

De tweede keer dat ik val heeft niet dezelfde euforische bekoring als de eerste keer. De adrenaline begint weg te ebben en mijn wereld wordt weer kleurloos en grijs.

 
 
Laat me weten wat je denkt op twitter: @EviParkerAuteur
en op Facebook:  Facebook.com/evi.parker.auteur